Մայրենի

Առաջադրանք

1. Գրի՛ր դարձվածքներ «վախ» բառով:

ախ ու վախ քաշել
ախ ու վախով անց կենալ

2. Գրի՛ր շարադրություն վախի մասին:

                                                                      Իմ վախի մասին                         

 

Երբ ես քննություն եմ հանձնում իմ սիրտս սկսում է արագ դմբդմփալ։ Քննությունից առաջ ես ինքս ինձ ասում եմ որ ամեն ինչ լավ կլինի, և չպետք է հանձնվել։ Վախը իմ սրտի մեջ է միայն քննության ժամանակ։ Օրերից մի օր վախը մտնում է իմ սրտի մեջ։ Հենց այդ օրն էլ ես մայրենի քննություն ունեի։ Երբ սկսեցի գրել շատ էի վախենում։ Սկսեցին ինձ ոգևորել, թե շատ լավ եմ հանձնելու։ Արդյունքների ժամանակ դուք գիտե՞ք ինչ եղավ, ես ամեն ինչ ճիշտ էի գրել և տաս միավորից ստացա տաս միավոր, իսկ եթե հաշվենք 20 միավորով ուրեմն ես ստացա քսանից-քսան միավոր։

Advertisements
Մայրենի · Uncategorized

Մայրենի

«Մի անգամ իմ բարեկամ մի որսորդ մեր հանդի անտառուտ սարերից մի եղնիկ նվեր բերեց երեխաներիս համար»:
Այսպես սկսեց ընկերս աշնանային մի երեկո, երբ նստած միասին նրա պատշգամբում, հիացած նայում էինք հեքիաթական վերջալույսով վարվռուն սարերին, որոնց վրա մակաղած հոտերի նման մեղմորեն հանգչում էին ոսկեգեղմ անտառները:
«Այդ մի մատաղ ու խարտյաշ եղնիկ էր̀  խորունկ, սև ու ջինջ աչքերով, որ ծածկվում էին երկայն, նուրբ թարթիչների տակ:
Կամաց-կամաց մեր վրա սովորեց նա. էլ չէր փա□չում, չէր վախենում մեզնից. մանավանդ շա՜տ մտերմացել էր երեխաներիս հետ. նրանց հետ միասին վազվզում էր պարտեզում, նրանց հետ ճաշում էր, նրանց հետ քնում:
Մի բան ինձ շատ էր զարմացնում: Եղնիկը թեև այնպես ընտելացել էր մեզ, սովորել էր մեր տանն ու դռանը, բայց մեկ-մեկ մեզնից թաքուն բարձրանում էր այս պատշգամբը և ուշագրավ, լռիկ նայում էր հեռու` անտառներով փաթաթված սարերին. ականջները լարած խորասույզ լսում էր անտառների խուլ ու անդուլ շառաչը, որ երբեմն ուժեղանում էր, երբեմն բարականում` նայելով հովերի թափին: Նայում էր նա այնպե՜ս անթարթ և այնպե՜ս ինքնամոռաց, որ երբ պատահում էր բարձրանում էի պատշգամբը, ինձ բավական միջոց չէր նկատում և եր□ հանկարծ ուշքի էր գալիս, նետի պես ծլկվում էր մոտիցս… Արդյոք գիտե՞ր նա, որ ինքը ղողանջուն անտառների ազատ երեխան է եղել, որ մայրը այնտեղ է կաթ տվել իրեն, որ այնտեղ է իր հայրը եղջյուրները խփել կաղնիներին: Արդյոք, գիտե՞ր, որ այդ խուլ շառաչը անուշ-անուշ օրորել է իրեն առաջին անգամ, և ո՞վ գիտե, գուցե, երազներ է բերել իրեն, սիրուն երազներ… Խե՜ղճ եղնիկ… Կարոտ` իր սիրած գուրգուրող անտառներից և զանգակ աղբյուրներից, իր խարտյաշ մորից և շնկշնկան հովերի հետ վազող ընկերներից` հիմա տանջվում, տառապում է մեզ մոտ, մտածում էի ես: Եվ այնպես սրտանց ցավակցում էի նրան… Չէ՞ որ նա էլ մեզ պես մտածող և զգայուն հոգի ունի:
Ես շատ էի հարգում նրան, խնդրեմ չծիծաղես վրաս, այո՛, այնքան, որ երբ նա բարձրանում էր պատշ□ամբը, հեռացնում էի երեխաներիս, և թողնում էինք նրան մենակ իր ապրումների հետ…
Երբ գրկում էի նրան, այդ նազելի էակին, և նայում էի լեռնային աղբյուրների նման վճիտ աչուկների մեջ` տեսնում էի այնտեղ մի թախծալի, երազուն կարոտ…
Մի գիշեր, մի քամի գիշեր էր, սարերից անսանձ փչում էր քամին, դուռն ու պատուհանները ծեծում ու ծեծկում: Պարզ լսվում էր, որ այնտեղ, անտառում, դարավոր կաղնիներն ու վայրի ընկուզենիները ճակատում էին հողմի դեմ` աղմկում և գոռում: Եվ քամին բերում էր անընդհատ անտառի այդ լիակուրծք խշշոցն ու մռունչը, ու թվում էր թե` հենց մեր դռան առջև է աղմկահույզ, հողմածեծ անտառը: Երեխաներս վախից կուչ էին եկել. մինչդեռ եղնիկը դողում էր մի խենթ սարսուռով: Աչքերը կայծակին էին տալիս: Անթարթ, ամբողջովին լսելիք դառած` ականջ էր դնում նա անտառի հուժկու շառաչին, որ խոսում էր նրա հետ մայրենի լեզվով:
Անտառը կանչում է նրան, ընկերների ազատ վազքն է տեսնում նա մթին թավուտների մացառուտ ժայռերն ի վեր,- մտածում էի ես:
Մի փոքր հետո ավելի սաստկացավ քամին` փոթորիկ դառնալու չափ. մեկ էլ աղմուկով բացվեցին լուսամուտի փեղկերը, և մի ուժգին շառաչ միանգամից ներս խուժեց: Եղնիկը հանկարծակի մի ոստումով ցատկեց լուսամուտի գոգը` աչքերը սուզելով շառաչուն խավարի մեջ: Ես իսկույն վրա վազեցի բռնելու նրան, սակայն նա մի ակնթար□ի մեջ թռավ լուսամուտից պարտեզը և ծածկվեց խավարների մեջ…
Դե՛հ, հիմա՛ գնա ու գտիր նրան իր հայրենի անծայր անտառներում…»:

  1. Դուրս գրիր անծանոթ բառերը, բառարանի օգնությամբ բացատրիր և սովորիր:    մակաղած-հավաքված  մատաղ-երիտասարդ խուլ-անձայն   անդուլ-անդադար շառաչ-շառաչյուն լիակուրծք -լի, լիաթոք սարրսուռ-դող,  հուժկու-ուժեղ
  2. Տեքստի չորս բառերում տառի փոխարեն վանդակ է դրված, դու՛րս գրիր այդ բառերը՝ լրացնելով բաց թողած տառերը: փաղչել, երբ, պատժգամբ, ակնթարթ
  3. Գրիր տրված բառերի հոմանիշները (այս բառերի հոմանիշները կան նաև տեքստում).

ա/զուլալ — վճիտ
բ/լուռ —անձայն
գ/ակնդետ — աչքերը սևեռած
դ/ընտանի —ոչ վայրենի

4.Դարձվածքները և համապատասխան բացատրությունները գրի՛ր իրար դիմաց.

ա/ լույս աշխարհ գալ —դ/ծնվել,հայտնվել
բ/խելքը գլխին  —գ/դատող, բանիմաց, խելացի
գ/կողը հաստ —բ/համառ, ինքնասածի, կամակոր
դ/ճաշը եփել  —ա/մեկին պաժել, լավ ծեծել

ա/մեկին պաժել, լավ ծեծել
բ/համառ, ինքնասածի, կամակոր
գ/դատող, բանիմաց, խելացի
դ/ծնվել,հայտնվել

5. Տեքստից դու՛րս գրիր չորս բարդ բառ: Հիշեցում՝ Բարդ են երկու և ավելի արմատից կազմված բառերը՝ տոմսարկղ, արևածաղիկ…Վերջալույս, խորասույզ, ինքնամոռաց, ցավկցել

6.Տրված օտար բառերը փոխարինի՛ր հայերեն համարժեքներով.

ա/զակազ-պատվեր
բ/մալինա —ազնվամորի
գ/կենգուրու —ագեվազ
դ/ստարտ-սկիզբ

7.Տեքստից դու՛րս գրիր մեկական հարցական և բացականչական նախադասություն: Արդյոք, գիտե՞ր, որ այդ խուլ շառաչը անուշ-անուշ օրորել է իրեն առաջին անգամ, և ո՞վ գիտե, գուցե, երազներ:   Խե՜ղճ եղնիկ… Կարոտ` իր սիրած գուրգուրող անտառներից և զանգակ աղբյուրներից, իր խարտյաշ մորից և շնկշնկան հովերի հետ վազող ընկերներից` հիմա տանջվում, տառապում է մեզ մոտ,
8.Ինչպիսի՞ն էր եղնիկը: Նկարագրի՛ր եղնիկին ̀ օգտագործելով տեքստի բառերը: Այդ մի մատաղ ու խարտյաշ եղնիկ էր̀  խորունկ, սև ու ջինջ աչքերով, որ ծածկվում էին երկայն, նուրբ թարթիչների տակ:

9.Ի՞նչն էր զարմացնում հեղինակին.

ա/ Եղնիկը շատ գեղեցիկ էր ̀  խորունկ, սև ու ջինջ աչքերով:
բ/Մտերմացել էր երեխաների հետ, նրանց հետ ճաշում էր, նրանց հետ քնում:
գ/Եղնիկը հանկարծակի մի ոստյունով ցատկեց լուսամուտի գոգը՝ աչքերը սուզելով շառաչյուն խավարի մեջ:
դ/ Եղնիկը թեև ընտելացել էր ընտանիքին ու տանը,բայց մեկ-մեկ թաքուն բարձրանում էր պաշգամբ և լռիկ նայում անտառներով փաթաթված սարերին:

10.Ինչի՞ն կարող էր կարոտել եղնիկը:Անտառը, իր ընկերներին, իր ծնողներին

11.Ինչո՞ւ է հեղինակը հարգում եղնիկին:

որովհետև եղնիկը մարդու պես ուներ զգացմունքներ և ապրումներ

12.Նկարագրի՛ր անտառը հողմի ժամանակ:

սարերից անսանձ փչում էր քամին, դուռն ու պատուհանները ծեծում ու ծեծկում: Պարզ լսվում էր, որ այնտեղ, անտառում, դարավոր կաղնիներն ու վայրի ընկուզենիները ճակատում էին հողմի դեմ` աղմկում և գոռում:Եվ քամին բերում էր անընդհատ անտառի այդ լիակուրծք խշշոցն ու մռունչը:

13.Տեքստից դու՛րս գրիր այն նախադասությունը, որը քեզ հուզեց:

Խե՜ղճ եղնիկ… Կարոտ` իր սիրած գուրգուրող անտառներից և զանգակ աղբյուրներից, իր խարտյաշ մորից և շնկշնկան հովերի հետ վազող ընկերներից` հիմա տանջվում, տառապում է մեզ մոտ:

Մայրենի · Uncategorized

Թելադրություն, ստուգիր աշխատանքդ, ուղղիր սխալներդ, ապա աշխատանքդ նորից ուղարկիր ինձ:

Գանձասարի թավուտ անտառներում սև արջ է լինում ու վայրի խոզ, իսկ ծմակներում` կխտար ու լուսան։ Բարձրաբերձ լեռների անմատչելի ծործորներում վխտում են վայրի ոչխարների ու այծյամների հոտերը։ Աշնանը նրանք իջնում են Արաքսի կանաչազարդ հովիտը կեր հայթայթելու։ Գանձասարի հարավային կողմում հինավուրց գյուղն է՝ թաղված փարթամ կանաչի մեջ։ Գետի աջ ափին ջրաղացն է։


Ռուսերեն

12.04.-16.04.

1. Напишите ниже по шесть слов с сочетаниями.

жи-                 ши                      ча          ща                    чу                           щу

жили       широкий             удача        чаща             скачу                   пропалащу 
жизнь                                    чашка        треща            чудо                    щука        
жир                                          часи                                   плачу                  щупалца
                                                  чаща                                 хочу
чужак
чудесно 

2.Прочитай, подчеркни слова с жи-ши, ча-ща, чу-щу,  пльзуясь словарем,попробуй перевести

На вершине горы лежит клад. Рядом живёт рыжий дракон. Он сторожит клад. У дракона большие лапы и пушистый хвост. Принц решил одолеть дракона. Пришёл с оружием. Дракон убежал.

Носороги — крупнейшие животные. Оружие носорога — рог на носу и крепкие копытца. Это помогает носорогу выжить. Спят они на животе или на боку. Эти животные долго живут.

Живёт барс высоко в горах. Мать маленьких барсят утепляет логово своей пушистой шерстью. Шерсть она вырывает у себя на животе. Молоко у барсов жирное. Оно в пять раз жирнее молока коровы. Малыши сосут его и не замерзают.

Մայրենի · Uncategorized

Վաճառականի խիղճը. հարցեր

Ղազարոս Աղայան – Վաճառականի խիղճը

Լինում է, չի լինում՝ մի գյուղացի։ Այս գյուղացին մի օր վերցնում է իր մինուճար որդուն և
տանում քաղաք՝ մի վաճառականի, մի սովդաքարի մոտ աշակերտ տալու։ Երկար ման
գալուց հետո մտնում է մի հարուստ վաճառականի խանութ և ասում.
– Պարո՛ն վաճառական, իմ որդուս աշակերտ չե՞ք վերցնի։
– Կվերցնեմ, – պատասխանում է վաճառականը։
– Քանի՞ տարով կվերցնեք։
– Տասը տարով։
– Տասը տարին մի մարդու կյանք է, ես արդեն ուժասպառ եմ եղել, ուզում եմ մի քանի
տարուց հետո իմ որդու պտուղը ուտեմ, եթե կարելի է՝ երեք տարով վերցրեք։
– Ոչ, որ այդպես է՝ ութ տարով կվերցնեմ։
Վերջը հինգ տարով համաձայնում են, իսկ ռոճիկի մասին երկար խոսելուց հետո
գյուղացին թողնում է վաճառականի խղճին, թե որքան որ կցանկանա վճարել հինգ
տարուց հետո։
Անցնում է երկու-երեք տարի․ գյուղացու որդին շատ հմուտ գործակատար է դուրս գալիս,
այնպես, որ բոլոր հարևանները շատ նախանձում են, որ այդ վաճառականն այսպիսի
ճարպիկ գործակատար ունի, շատ են ցանկանում, որ այդ գյուղացու որդուն տանեն իրանց
մոտ, չէ հաջողվում, որդին ասում է, թե՝ իմ հոր խոսքը պետք է սրբությամբ կատարեմ.
չնայած որ գրավոր պայման էլ չունին, որդին ազնիվ խոսքը գրավոր պայմանից ավելի է
գերադասում։
Հինգ տարին որ լրանում է, գյուղից, մայրիկից նամակ է ստանում, թե. «հայրդ մերձիմահ
հիվանդ է, քո հաշիվներդ խոզեինիդ հետ վերջացրու և եկ։ Փողի համար որքան որ կտա,
չհակաճառես, որովհետև հայրդ քո վարձի համար թողել է խոզեինիդ խղճին, որքան կտա,
կվերցնես, շատ թե քիչ»։
Որդին շատ է տխրում այդ նամակի վրա և երկար մտածելուց հետո գնում է խոզեինի մոտ
և ասում. «Մայրիկիցս նամակ եմ ստացել, թե՝ հայրդ մերձիմահ հիվանդ է, հաշիվներդ
վերջացրու և ե՛կ»։
Վաճառականն առանց երկար մտածելու ասում է՝ գնա՛, ազատ ես։ Գործակատարը վրդովվում է, թե՝ պարոն խոզեին, բա ես հինգ տարի ծառայել եմ քեզ, թե ինչպես եմ ծառայել քեզ, այդ Աստված գիտե, վերև Աստված, ներքև դուք, հայրս մերձիմահ հիվանդ է, մեռնում է, իմ հաշիվս տվեք գնամ։
– Ի՜նչ հաշիվ, ի՜նչ Աստված, քեզ ուտացրել, խմացրել և փեշակ եմ սովորեցրել, էլ ի՞նչ ես
ուզում, քեզ ոչ մի կոպեկ չեմ տալ, որտեղ ուզում ես գնա։
Այդ ժամանակներում այդ քաղաքում մի այսպիսի սովորություն է լինում։ Եթե մեկը
մեռնելիս է լինում, բարեկամներին ոչ թե մեռելի տերն է հայտնելիս լինում, թե՝ այսինչ
մարդը մեռել է, պետք է թաղեն, այլ ծխատեր քահանային հայտնելիս են լինում, թե՝ այսինչ
մարդը մեռել է, պետք է հայտնի բարեկամներին, համքարներին, և ամեն մի ծախս պետք է
քահանան անի և վերջումը հաշիվ ներկայացնի։
Գյուղացու որդին տեսնում է, որ իր խոզեինը խիղճ չունի և իր խոսքի տերը չէ, մտածում է,
թե երբ որ մի մարդ խիղճ չունի, նա մեռածի հաշվում է, և ինքը կարող է գնալ քահանային
հայտնել, թե իր խոզեինը մեռած է։
Մյուս առավոտը գործակատարը վաղ գնում է եկեղեցի։ Առավոտյան ժամերգությունը
վերջանալուց հետո դիմում է քահանային, թե՝ տերս վախճանվել է, պետք է
բարեկամներին, համքարներին հայտնեք և թաղման ծախսերի պատրաստությունները
տեսնեք։
Քահանան հայտնում է վաճառականի բոլոր բարեկամներին և համքարներին, որ
երեկոյան գան վաճառականի տունը՝ հոգեհանգստին ներկա լինելու։
Երեկոյան քահանան տիրացուի հետ գնում է վաճառականի տունը և ի՜նչ է տեսնում, –
վաճառականը պատշգամբում նստած թեյ է խմում։
– Օրհնյա՛լ տեր, էս ո՞ր խաչից էր, որ դուք մեզ մոտ եք եկել, չէ՞ որ դուք տարեկան երկու
անգամ եք գալիս։
– Աստված օրհնեսցե, որդի՛, անցնում էի ձեր տան մոտով, ուզեցի ձեզ այցելել և ձեր
առողջությունը հարցնել։
Վերջապես խոսում են դեսից-դենից և տեսնում են բակի մեջը վեց հոգի եկան և, տեսնելով
վաճառականին քահանայի հետ խոսելիս, ետ են դառնում դեպի փողոց. հինգ րոպեից
հետո գալիս են տասներկու հոգի և, տեսնելով վաճառականին և քահանային, դարձյալ
փողոց են գնում։ Տասը րոպեից հետո գալիս են տասնըութ հոգի և կրկին ետ են դառնում։
Տասնըհինգ րոպեից հետո գալիս են քսանըչորս հոգի և դարձյալ ետ են դառնում։
Այս վաճառականը քիչ է մնում թե խելագարվի։
– Սա ի՞նչ բան է. – կանչում է ծառային, թե՝ գնա այն մարդկանցից մի քանիսին կանչիր։
Գալիս են հինգ-վեց հոգի։
– Ինչի՞ համար եք եկել և գնում։
– Մեզ ասացին, որ դուք մեռել եք, եկել ենք հոգոցի[3] վրա։
Քահանան տեղը կանգնում է և ասում.
– Ես էլ հենց դրա համար եմ եկել։
Մյուս օրը վաճառականը գնում է թագավորի մոտ ու հայտնում գործի եղելությունը և
ասում, որ իր գործակատարն ուզում էր իրան սաղ-սաղ թաղել, խնդրում է մի դատաստան։
Կանչում են գործակատարին։
Գալիս է գործակատարը։
Գործակատարը պատմում է գործի ամբողջ պատմությունը, թե ինչպես իր հայրը իրան
աշակերտ է տվել վաճառականի մոտ և վարձատրության մասին թողել է վաճառականի
խղճին։
Թագավորին պատմում է տղան, թե՝ քանի որ էս խոզեինը խիղճ չունի, ինձ համար մեռածի
հաշվում է, և ես դիմեցի այդ միջոցին։
Կանչում է թագավորը դահիճներին, թե՝ այս տղային տարեք կախեցեք։
Դահիճները տանում են կախելու։
Թագավորը հարցնում է վաճառականին, թե՝ էլ ուրիշ ասելու ոչինչ չունե՞ս։
– Ոչինչ չունեմ, թող տանեն կախելու, դա ուզում էր ինձ կենդանի թաղել, – ասում է
վաճառականը։
Երկրորդ անգամ հարցնում է թագավորը վաճառականին, թե՝ էլ ուրիշ ասելու կամ
գանգատ չունե՞ս։
– Ո՛չ, ոչինչ չունեմ ասելու, թող տանեն կախելու։
Երրորդ անգամ հարցնում է թագավորը և միևնույն պատասխանն է ստանում, թե՝ թող
կախեն։
Թագավորը մարդ է ուղարկում դահիճների մոտ, թե՝ ետ բերեք տղային, միք կախիլ։
Թագավորը հրամայում է դահիճներին, թե՝ վաճառականին տարեք կախելու։
Դահիճները տանում են վաճառականին կախելու։
Թագավորը հարցնում է տղային, թե՝ էլ ուրիշ ասելու կամ գանգատ չունե՞ս խոզեինիդ վրա։
Տղան ձայն չէ հանում։
Երկրորդ անգամ ասում է տղային, բայց դարձյալ պատասխան չկա։
Երրորդ անգամ հարցնում է տղային, թե՝ պատասխան տուր, խո էլ ոչինչ չունես ասելու։
Տղան լացակումած ասում է.
– Տե՛ր արքա, ես խղճում եմ նրա զավակներին, ես մտնում եմ նրանց դրության մեջ։ Նրա
որդիքը պետք է լացեն, որ իրանց հորը կենդանի թաղում են։ Ես ոչ մի պահանջ չունեմ
նրանից և հրաժարվում եմ մի որևէ վարձատրությունից։
Թագավորը կանչում է դահիճներին, թե՝ թողեք վաճառականին, էլ մի կախեք։
Թագավորը կանչել է տալիս քաղաքի հայտնի վաճառականներին և հայտնում, թե այս
վաճառականը որքան որ կարողություն ունի, կիսեցեք և կեսը տվեք իր գործակատարին։
Այդպիսով, վաճառականի կարողության կեսը տալիս են իր գործակատարին և վերջ
տալիս վաճառականի գանգատին։

Հարցեր

1. Գյուղացին որդուն ո՞ւմ մոտ տարավ:
2. Վաճառականը քանի՞ տարի էր ուզում սովորեցնել գյուղացու որդուն:
3. Երկու-երեք տարուց ինչ է դառնում վաճառականի աշակերտը:
4. Ի՞նչ նամակ է ուղարկում մայրը որդուն:
5. Երբ որդին տեսնում է, որ վաճառականը խիղճ չունի, ի՞նչ է անում:
6. Ի՞նչ էին անում մարդիկ, երբ տեսնում էին վաճառականին:
7. Ո՞ւմ դիմեց վաճառանկանը գանգատվելու համար:
8. Ի՞նչ հարց է տալիս թագավորը և վաճառականին, և գործակատարին:
9. Ինչպե՞ս է թագավորը հասկանում, որ վաճառականը իսկապես խիղճ չունի:
10. Ի՞նչ է լինում վերջում:

Մաթեմատիկա · Uncategorized

 

26755222_2470717976485809_366668188_n      Այսօր մենք դասարանով կարդացել ենք Դոնալդ Բիսեթի «Փիլիսոփա Բլոճը և մյուսները» հեքիաթը: Այդ ծհեքիաթա սովորեցնում էր, որ ամեն մեկը ունի իր գործը, բայց պետք չէ համուզել մյուսներին որ դա ամենալավ բանն է: Այն ժամացույցի և վարդի մասին էր, որոնք շատ էին կռվում: Հեքիաթը շա՜տ լավն էր, որովհետև շատ կարևոր բանի մասին էր: Հեքիաթում քեռի Ֆրեդը տանը ուներ մի վարդ և ժամացույց, նրանք շատ կռվարար էին իրար հանդեպ: Մեկ էլ մի բլոճ եկավ ու գնաց: Մյուսները սկսեցին ասել, թե ինչն է ամենալավ բանը: Իսկ, երբ քեռի Ֆրեդը իր կնոջ հետ վերադարձավ ու ասաց, որ նրա համար ամենալավը իր կինն է:

Քանի որ 6 աղջիկը կազմում են դասարանի աշակերտների  1/4-րդ մասը, ապա դասարանում կա 64=24 աշակերտ: Մնում է աշակերտների ընդհանուր թվից հանել աղջիկների թիվը՝ 24-6=18

Պատ.՝ 18 տղա

Առ. 1.
ա) Որոշի՛ր թիվը, եթե նրա 1/40-րդ մասը հավասար է 2-ի:

Լուծում
2×40=80
Պատ.՝ 80

բ) Որոշի՛ր թիվը, եթե նրա 1/12-րդ մասը հավասար է 25-ի:

Լուծում
25×12=300
Պատ.՝ 300

գ) Որոշի՛ր թիվը, եթե նրա 1/34-րդ մասը հավասար է 6-ի:

Լուծում
6×34=204
Պատ.՝ 204

դ) Որոշի՛ր թիվը, եթե նրա 1/24-րդ մասը հավասար է 15-ի:

Լուծում
15×24=360
Պատ.՝ 360

Խնդիր 1.

Արմինեն կարդաց գրքի 16 էջը, որը կազմում է ամբողջ գրքի 1/17-րդ մասը: Հաշվիր, թե քանի՞ էջ կա գրքում:

Լուծում
16×17=272 էջ
Պատ.՝ 272 էջ

Խնդիր 2.

книга.jpg

Սոնան կարդացել է գրքի 20 էջը, որը կազմում է ամբողջ գրքի 17-րդ մասը: Հաշվիր գրքի էջերի թիվը:

Լուծում
20×17=340 էջ
Պատ.՝ 340 էջ

Խնդիր 3.

Արմինեն անտառում հատապտուղներ էր հավաքել: Հատապտուղների 1/3-րդ մասից նա մուրաբա պատրաստեց, 1/9-րդ մասը, որը 3կգ էր, օգտագործեց խմորեղենի մեջ, իսկ մնացածը՝ դրեց սառնարանը: Ընդամենը, քանի՞ կգ հատապտուղ էր հավաքել Արմինեն: Քանի՞ կգ հատապտուղ նա օգտագործեց մուրաբա պատրաստելիս: Քանի՞ կգ հատապտուղ նա դրեց սառնարանը:

Լուծում
9×3=27կգ
27:3=9կգ
27-9-3=15կգ
Պատ.՝ հավաքեց – 27կգ, մուրաբա – 9կգ, սառնարանը դրեց – 15կգ

Մայրենի

Տեքստային ու բառային աշխատանքներ

Հիշողություն

Ծիծեռնակը բույն էր շինում,
Ե՛վ շինում էր , և՛ երգում,
Ամեն մի շյուղ կպցնելիս՝
Առաջվա բույնն էր հիշում:
Մեկ անգամ էր նա բույն շինել
Եվ շատ անգամ կարկատել,
Բայց այս անգամ վերադարձին
Բույնն ավերակ էր գտել:
Այժմ նորից բույն էր շինում,
Ե՛վ շինում էր , և՛ երգում,
Ամեն մի շյուղ կպցնելիս՝
Առաջվա բույնն էր հիշում:
Նա հիշում էր անցած տարին
Իր սնուցած ձագերին,
Որոնց ճամփին հափշտակեց
Արյունարբու թշնամին:
Բայց նա կրկին բույն էր շինում,
Ե՛վ շինում էր , և՛ երգում,
Ամեն մի շյուղ կպցնելիս՝
Առաջվա բույնն էր հիշում:

Տեքստային աշխատանք

1. Ինչո՞ւ է բանաստեղծությունը կոչվում «Հիշողություն»:

Բանաստեղծությունը կոչվում է «Հիշողություն», որովհետև ծիծեռնակը հիշում է իր անցյալ տարիները, բույնն ու ճտերը:

2. Եթե քեզ հանձնարարվեր նկարազարդել այս բանաստեղծությունը, ի՞նչ կնկարեիր:

Եթե ինձ հանձնարարվեր նկարազարդել այս բանաաստեղծությունը, ես կնկարեի ծառի վրա ծիծեռնակ կտուցի մեջ ճյուղ:

3. Գտի՛ր ծիծեռնակների մասին տեղեկություններ, պատրաստիր նյութ ընկերներիդ ներկայացնելու համար:

Ծիծեռնակներ

Ծիծեռնակները ապրում են Եվրոպայում, Ասիայում, Աֆրիկայում, Հյուսիսային Ամերիկայում ու Հարավային Ամերիկայում։ Կան գյուղական, քաղաքային, առափնյա, ժայռային ու շիկագոտի ծիծեռնակներ։

Ծիծեռնակների պոչը մկրատաձև է, ասինքն երկու ծայր ունի ինչպես մկրատը: Կտուցը թույլ է, հիմքում լայն, բերանի բացվածքը՝ մեծ, թևերը՝ նեղ ու երկար, ոտքերն ու մատները՝ թույլ զարգացած։

 

Բառային աշխատանք

1. Գրի՛ր հետևյալ բառերի հոմանիշները՝

շյուղ – ծղոտ
արյունարբու – դաժան
հափշտակել – գողանալ
ճամփա – ճանապարհ
կրկին – նորից

2. Բանաստեղծությունից դո՛ւրս գրիր գործողություն ցույց տվող բառերը (բայերը):

Շինել, երգել, կպցնել, հիշել, կարկատել, գտնել, սնուցել, հափշտակել:

3. Գրավոր պատմի՛ր բանաստեղծությունը:

Ծիծեռնակը բույն է շինում: Շինելուց հիլշում է անցիալ տարիները: Նա մեկ բույն էր շինել ու այն շատ անգամ նորոքել, բայց այս անգամ վերադարձել է և տեսել, որ բույնը ավերակ է դարձել: Այդ պատճառով նոր բույն էր շինում: Շինելուս հիշում էր իր անցիալ բույնն ու ձագերին, որոնց գգողացել էր դաժան թշնամին: